درد دل
مي خوام بنويسم از تويي كه اومدي و رفتي . ....
با اومدنت شاديو و با رفتنت غم و غصه رو مهمون دل مهمون نواز من كردي آخ كه چقدر مي خوام دلم از
اين مهمون نوازياش دست برداره . وقتي شادي مياد توش از شادي بال در مياره .
و تو آسمون دل تو گم مي شه . و وقتي هم كه غم مياد و در خونشو مي زنه انگار دلم تموم عمرش منتظر يه
همچين لحظه ايه كه بباره و تو دل تو درياي غم رو مواج تر كنه . ! اون وقته كه دلم تو غصه هاي دل تو
غرق مي شه . نجات پيداكردنشم فقط بستگي به تو داره ! آره به تو ! اگه اون راهي كه تو الان داري ميري
آخرش به تاريكي رسيد چي ؟
اون وقت بازم مي گي نمي خواي بر گردي ؟ ببين عزيزم اين راهي كه بهت نشون مي دم تضمين شدس . يه
راه روشن كه تهش قلب منه . مگه بده ؟
پس چرا نمي خواي اين راه رو حتي نگاه كني؟
چرا نمي ياي خودت كه مي دوني اميد زندگي من نگاه توست كه با آتيشش قلبمو مي سوزونه .
قشنگم اشكاي من كه واسه دوري تو چيكه چيكه از چشام مي ريزن اون قدر زيادن كه آتيش نگاه تو رو
خاموش مي كنه .
چه طور راضي مي شي ؟ مي گن بهار فصليه كه ابراي آسمون بيشترين بارششونو دارن . قطره هاي بارون
رو تو بهار چشماي تو شمردم . اون قدر نشد كه به بارئن چشماي خيس من برسن .
پس تو دل من الان چه فصليه ؟ مثل اينكه اين دفعه خيلي خرف زدم . تقصير من نيست كه مهربونم
تقصير دلمه كه زود به زود و طولاني واسه گرمي دستات تنگ مي شه . بگو چي كار كنم ؟